MALL © Lorena Stroka Kisha kohë pa kaluar, rrugës që të shpinte atje, te burimi ujë-kulluar, ku dikur takoheshim ne… Më thanë se ka shteruar, në të s’shkon më njeri, e pamundur, mendova, të vdesë një vend i tillë… Ndaj vendosa të shkoj, ta shoh me sytë e mi, të bindesha për të kundërtën, të të ndieja përsëri… Rrugës tek zbrisja, malli më gulçonte në shpirt, lutesha gjithçka të qe veç ëndërr, të mos kish’ ar ...